Se non vedi il menù clicca qui


NUSTALGIA DI TEMP INDRE

Se cun el Signur pudaria parlà gavria do ropp de dumandà,
se el pudès famm un piesè de famm turnà ai temp indre.
Quant in la nostra società ghera tanta umanità, turnà a vedè, i ca cun la ringhera,e incuntrà la gent matina e sera.
Pudè fermas a ciciarà cun el to visin de ca.
Guardà gio in mèss la curt due ghera semper una quai dunèta ,
che faseva la zabèta.
Fa du pass sul marciape,e incuntrà el magnan ol cadreghe.
Girà el cantun de la piasèta e t' incuntravet el mulèta,
e i dunèt, cun su el scusà, e in man i forbis de mulà
Senti el coeur de la città, che bateva a fort e faseva sperà.
Incuntras de sera, e sota el bersò d'un usteria, 
fa una cantada in alegria.
Turnà a vedè un quai vegèt, giugà ai bocc o fa el trisèt, cun el solit sapientun che diseva dacc de rigul,famm no vegni el magun.
Se pensi adèss a sta città ,cun i palasuni al post di pra,
e la gent, caminà sul marciape e staga atent in due mètt i pe,
a ghè di bun probabilità de schiscià i ricordi che hann lasà.
Vedè i mur tucc impiastrà ruinà la facia de sta città,
perché la poca educasiun, e avèss sensa memoria,
la te fa pèrt la sua storia.
Me vègn in ment de picinin che andavi a scola cun el scusarin,
e la prima regula che g'han da, l'è rispetà la tua città.
E puse i ann pasen el temp el vula via, puse me ciapa la nustalgia.

Franco Pasqualini (Baranzate)