El prestine de Baransà

Se pasi davanti a la gesèta me vègn in ment la giuinèsa,
guardà luntan sul marciape, turnà a vedè el prestine.
El prestine di temp indre, quèl a fianc al tabache,
me fermi un atim a pensà e rivedi anmo la mia Baranzà.
Turnà a vedè sto negusiet e trè dunèt cun su i sibrèt,
andà a pruet
de bon' ura a la matina, senti el prufum de la farina.
Fermas un atim a ciciarà, cun la Teresa a dass de fa,
fass da una biove e una michèta, o trè banan e una rusèta.
Guardà in funt dedre al bancun, vedè el Marco cun el garzun,
cun el Tino tutt trapelà e la farina de impastà.
Fa andà i man, e curà el pan cun tantu amur, cun sacrifisi e tantu sudur, e la Franca insci picinina la guardava foeura de la vedrina.
Turnà a vedè el Felice ol Mariulin, in biciclèta cun el so cestin,
andà in gir per Baranzà, cun el pan frèsch de cunsegnà,
che ghe sia stà el su, o che tirava vent semper alegher semper cuntent.
Quantu temp ghè urmai pasà, l'è un po' de storia de Baranzà,
e se el temp el pasa el vula via ve voeuri ricurdà cun sta puesia.

Franco Pasqualini (Baranzate)