LA  MIA  BARANSA’

Adèss che gou una certa età, me fermi un atim a pensà 
vedi un picul paesin, cun Milàn propi al cunfin 
un paesin de periferia ma cun tanta puesia 
i so casin cun el lubiun, cun la trumba sota el purtun 
e in ogni curt de la casina, ognun gaveva la latrina 
cun i cass, cun su el fen e i fasinèt, per pisà el caminèt
ghera una picula gesèta cun davanti una piasèta 
cun el Don Livio sto grand' omm a di mèsa come fus in Dom
ghera l' asilo cun suor Giusepina, la suor Anna e la suor Gina
e i fiulèt cun el scusarin tegnì per man el so cestin 
ghera el topolino e el tribasèi, due ghera denter semper quèi 
el gioeucc di bocc del tabache cun a fianc el prestine 
e in facia a sti negusièt pasava propi un bèl fusèt 
a pensac ben l' era no una gran belèsa, 
ma l'era impurtant l' era la mia giuinèsa.

          

                                         Franco Pasqualini    (Baranzate)