|
La mia mama
L'era una duneta picinina che ha pasà i so ann in la casina,
la gaveva no una gran cultura ma lè el so laurà che la unura.
Lavà su prèst a la matina e ciapà in spala la restelina,
setada gio in sul tumarèl pèr andà ai cent pèrtic a tirà el restèl.
Poeu duè moeuves a turnà indre, ghera i gain de staga a dre,
e cun in co el capèl de paia, e scusarot ligà a la vita
guardà i puresit cun la sua pita.
Vedèla adèss cun el so capèl fa la bugada in del mastèl,
e stend i pagn in su la ringhera per fai sugà prima de sera.
Poeu la gaveva i fioeu de disedà pèr a scola duei mandà,
perché ogni picula lesiun l'era un pou de educasiun.
Me ricordi cume fuss adèss che la me diseva,
andèm nanin te racumandi spurca no el to scusarin,
e per minga famm stracà la me purtava la cartèla fina a Baransà.
Quantu laurà quanti sacrifici sensa avèc un mument de visi,
ma tutt i di e tutt i ser el va semper a ti un mè penser,
e anche adèss che te ghe se pu, poeudi dumà dit grasie e gnent de pu,
ma se lè vera quèl che se dis te se sicur in paradis.
Franco Pasqualini (Baranzate)
|